O nas​

Joanna Frychel-Imiolczyk

Cer­ty­fi­ko­wa­na nauczy­ciel­ka MBLC (cer­ty­fi­ka­cja Mind­ful­ness Asso­cia­tion Pol­ska). Pro­wa­dzi kur­sy uważ­no­ści MBLC (Mind­ful­ness Based Living Cour­se) i współ­czu­cia CBLC (Com­pas­sion Based Living Cour­se). Od wie­lu lat roz­wi­ja swo­ją wła­sną prak­ty­kę medy­ta­cyj­ną na ścież­ce Kriya Jogi. Jest autor­ką pro­jek­tu „Mind­ful­ness w obra­zach”. Ukoń­czy­ła stu­dia pla­stycz­ne ze spe­cja­li­za­cją malar­stwa na UŚ oraz stu­dia pody­plo­mo­we w zakre­sie tera­pii zaję­cio­wej we Wro­cła­wiu. Pra­cu­je jako nauczy­ciel tera­pii zaję­cio­wej, kształ­cąc oso­by wyko­nu­ją­ce ten zawód oraz jako nauczy­ciel pla­sty­ki, pod­trzy­mu­jąc w mło­dych ludziach natu­ral­ną zdol­ność two­rze­nia i swo­bod­ne­go wyra­ża­nia sie­bie. Jej zain­te­re­so­wa­nia tera­peu­tycz­ne prze­ja­wia­ją się głów­nie w roz­wi­ja­niu tego, co intu­icyj­ne, zna­ne i bli­skie czło­wie­ko­wi od zawsze. W swych dzia­ła­niach twór­czo-tera­peu­tycz­nych sta­ra się docie­rać do czę­sto głę­bo­ko scho­wa­nych pokła­dów ludz­kich zdol­no­ści i moż­li­wo­ści kre­acji.
Arty­stycz­nie reali­zu­je się w malo­wa­niu obra­zów, two­rze­niu mozai­ki, cera­mi­ki, pra­cach w szkle witra­żo­wym i fusin­go­wym. W cza­sie wol­nym ota­cza się książ­ka­mi i muzy­ką z dala od wiel­ko­miej­skie­go zgieł­ku, w miej­scu oto­czo­nym natu­rą, gdzie jak mówi „powrót do sie­bie jest bar­dziej real­ny”.

Joan­na o sobie:
Prak­ty­ka medy­ta­cji, uważ­no­ści i współ­czu­cia nauczy­ła mnie jak towa­rzy­szyć sobie w cier­pie­niu, w tych wszyst­kich wzlo­tach i upad­kach na ścież­ce życia. Cią­gle uczę się być łagod­ną dla sie­bie, nie wyma­ga­ją­cą od sie­bie zbyt wie­le. Uczę się pusz­czać to, co już mi nie słu­ży i odpusz­czać innym. Coraz czę­ściej pozwa­lam sobie robić, to co kocham i o czym marzy­łam odkąd pamię­tam. Słu­cham swo­je­go wewnętrz­ne­go gło­su i uwiel­biam tą część sie­bie — dzi­ką dziew­czyn­kę, peł­ną swo­bo­dy i chę­ci do twór­czej zaba­wy. Doce­niam rela­cje z ludź­mi, gdyż nie­sa­mo­wi­cie mnie wzbo­ga­ca­ją, roz­sze­rza­ją postrze­ga­nie świa­ta z róż­nych kie­run­ków. Ci nie­raz sro­dzy nauczy­cie­le sta­wia­ją kamie­nie milo­we na mojej dro­dze, zna­ki „stop” i dro­go­wska­zy, któ­rych rozu­mie­nie jest bar­dziej czy­tel­ne dzię­ki medy­ta­cji. Czu­ję wdzięcz­ność za wszyst­ko, co prze­ja­wia się w moim życiu, za wszyst­kie zdol­no­ści, któ­ry­mi zosta­łam obda­ro­wa­na, za bli­skie mi oso­by, któ­re wie­rzą we mnie bez­gra­nicz­nie, nawet gdy sama tę wia­rę tra­cę. Prze­mie­rzam uważ­nie swo­je życie peł­na cie­ka­wo­ści na to, co los skry­wa dla mnie za naj­bliż­szym zakrę­tem.

Beata Mijalska-Tokarz

Cer­ty­fi­ko­wa­na nauczy­ciel­ka kur­su MBLC-YA (Mind­ful­ness Based Living Course–Young Adults), pro­wa­dzi tak­że kur­sy uważ­no­ści dla doro­słych — MBLC (Mind­ful­ness Based Living Cour­se), posia­da­jąc cer­ty­fi­ka­ty Mind­ful­ness Assio­cia­tion Pol­ska. Ukoń­czy­ła stu­dia che­micz­ne na Uni­wer­sy­te­cie Ślą­skim, 20 lat prze­pra­co­wa­ła w kor­po­ra­cji far­ma­ceu­tycz­nej. Obec­nie pra­cu­je jako nauczy­ciel w szko­łach pod­sta­wo­wych, ucząc che­mii i mate­ma­ty­ki. To wła­śnie w naucza­niu i spę­dza­niu cza­su z mło­dy­mi ludź­mi zna­la­zła swo­je powo­ła­nie i sens zawo­do­we­go życia.

Beata o sobie:
Prak­ty­ka uważ­no­ści i współ­czu­cia jest moją pasją i świa­do­mą dro­gą przez życie. Zgod­nie z opo­wie­ścią o dwóch wil­kach, ten zwy­cię­ża i domi­nu­je, któ­re­go nakar­mi­my. Jeden z nich jest zły i gniew­ny, a dru­gi – łagod­ny, rado­sny, pełen miło­ści i spo­ko­ju. Oba zamiesz­ku­ją nasze wnę­trze i tyl­ko od nas zale­ży, któ­re­go będzie­my wzmac­niać. Kil­ka lat temu w jeden z zimo­wych wie­czo­rów, zasta­na­wia­łam się jak spę­dzić kolej­ne waka­cje, jaką for­mę wypo­czyn­ku wybrać, by spra­wi­ła mi naj­wię­cej radość i tu … się zatrzy­ma­łam. Nagle zaczę­łam sobie zada­wać pyta­nia: o sens życia, jak wła­ści­wie się czu­ję i czy moż­na z życia czer­pać wię­cej fraj­dy. Szu­ka­jąc odpo­wie­dzi, tra­fi­łam na odosob­nie­nie z uważ­no­ścią, któ­re sta­ło się czę­ścią moich waka­cji w 2015 roku. Potem wszyst­ko już poto­czy­ło się w kie­run­ku wzmac­nia­nia uważ­no­ści i uczest­ni­cze­nia w kur­sach, któ­re zapro­wa­dzi­ły mnie do naucza­nia mind­ful­ness.
Do wła­snej prak­ty­ki mind­ful­ness i com­pas­sion prze­ko­nał mnie aspekt nauko­wy, wyni­ki badań nad meto­dą, a wymiar ducho­wy wzbu­dził moją cie­ka­wość. Od 2018 roku sys­te­ma­tycz­nie bio­rę udział w kur­sach i odosob­nie­niach orga­ni­zo­wa­nych przez Mind­ful­ness Asso­cia­tion. W codzien­nej prak­ty­ce uczę się kar­mić wła­ści­we­go wil­ka. Cie­szy mnie pra­ca w szko­le, gdzie jestem bli­żej mło­dzie­ży, przed któ­rą życie jest peł­ne wyzwań.